#11 - Szczęśliwe zakończenia.

Piszę do was z łóżka, bo troszeczkę się rozchorowałam. Nie w porę bo jest powinna być wiosna, ale śnieg dalej leż za oknem. Nie przedłużając zapraszam na dzisiejsze rozkminy.

Chyba każdy z was czytając jakąkolwiek książkę natkną się na happy end. Jeśli ktoś przeczytał wszystkie moje posty (lub większość z nich) zapewne już wie, że nie lubię szczęśliwych zakończeń. Czemu? Są one dla mnie monotonne, takie zbyt "słodkie". Książkę, która kończy się dobrze - nie zapamiętam (WYJĄTEK: Harry Potter). Nie wiem czemu, ale po prostu takie "Żyli długo i szczęśliwie" jest dla mnie zbyt naciągane. Bo nie da się tak żyć.

Pomimo tak negatywnego nastawienia do happy endów, w kilku książkach je zaakceptowałam. Lektura pt. "Milczenie" - dziewczynka od małego molestowana przez dziadka, rodzina nic nie zauważa, a ona została sama. Wreszcie przestała bać się mówić i co? Odzyskała "wolność", a zakończenie? Beztroskie, miłe i przede wszystkim SZCZĘŚLIWE. I jak tu tego nie zapamiętać? Kolejną książką, a raczej sagą będzie Harry Potter. Tu chyba nic nie muszę tłumaczyć, bo jak można te książki zapomnieć? Przecież jest to 7 magicznych tomów i 10 lat "potterowskiego szału" na całym świecie. Poza tym zabiłabym Rowling (pewnie nie tylko ja) jakby odebrała nam też Harry'ego.

W niektórych lekturach jednak nie przetrawiłam takiego zakończenia. Może było to spowodowane moim aktualnym humorkiem, bądź atmosferą, lub miałam taki kaprys nie mniej jednak w tych książkach "słodkością" chciało mi się rzygać. Na pierwszy ogień pójdzie chyba "Poradnik pozytywnego myślenia", książka super, na piątkę z plusem, ale zakończenie akurat mi się nie spodobało. Liczyłam na coś bardziej smutnego, dającego do myślenia (SPOJLER: Może wsadzenie Tiffany do zakładu psychiatrycznego, powrót Nikki do męża?) dostałam co innego, ale i tak książka mi się podoba ;) "Paulina w orbicie kotów", jak najbardziej lekka, aczkolwiek wciągająca książka, ze szczęśliwy zakończeniem. Gdy ją odkładałam, myślałam "nigdy więcej", chodź z drugiej strony "będzie mi jej brakowało". No, ale w takim razie jak zakończyć taką lekką książkę? Pomysłów brak.

Spotkałam się z opinią wielu ludzi (w internecie oczywiście), że Igrzyska Śmierci skończyły się szczęśliwie. Śmiech na sali. Wiem, że każdy z nas inaczej interpretuje początki, zakończenia, nawet całe książki. Jednak przy tej myślę, że jest to jasne i tak chciała przekazać nam autorka, że jednak jest okej, ale dalej pozostały przykre wspomnienia i trzeba nauczyć się żyć na pograniczu szczęścia. Chyba, że się mylę. Jeśli tak - uświadomcie mi to.

Ogólnie rzecz biorąc, każdy lubi co innego. Ja wolę smutniejsze zakończenia (nie całe książki!) bo wtedy mogę myśleć i analizować, a to uwielbiam. Inni wolą szczęśliwe i beztroskie ostatnie strony lektur. Chodź tak na prawdę nie ma to znaczenia, trafiamy na różne książki, i nie zależnie co przeczytamy - wiele nauczymy się z każdej książki. Bo czytanie zbliża ;)

Lubicie Happy Endy? Gdzie je zaakceptowaliście, a gdzie odrzuciliście?