#32 - "220 linii" - Małgorzata Gutowska-Adamczyk

Chodź nie bawię się często w takie rzeczy, ale tą notkę dedykuję dla Oli (jeśli to czytasz - uśmiechnij się) :)

Jako, że p. Gutoswska-Adamczyk jest jedną z moich ulubionych autorek powinnam znać wszystkie jej dzieła. I chodź "Cukiernie pod Amorem" chciałam czytać, to po 200 stronach odpadłam. Być może do drugiego podejścia zmusi mnie wakacyjna nuda i wtedy postaram się dotrwać już do końca. No, ale dziś nie o Cukierni, tylko o... 220 liniach. Książka baardzo mi się spodobała, ale zacznijmy od początku!

Mikołaj to zwykły trzynastoletni chłopiec. Po powrocie z Grajewa do stolicy, musi się odnaleźć w nowej klasie gimnazjalnej. Niestety pod czas jazdy na desce, ulega wypadkowi i łamie rękę. Dostaje kartę miejską, którą uważa, za przepustkę do dorosłości. Za względu na kontuzję, nie może grać na swoim ulubionym instrumencie - perkusji. Pod czas jednej z wizyt w Riff (sklep muzyczny), spotyka Makarego - tajemniczego chłopaka, który pożycza mu pieniądze na zakup pałeczek. I tak zostają one skradzione przez Kajtka - szkolnego łobuza.Mimo przepisania do innej klasy, nastolatek dalej nie może znaleźć przyjaciół. Jego uwagę zwraca Melania, koleżanka z trzeciej ławki. Z czasem odkrywa jej sekret - dom w którym mieszka, znajduje się na ogródkach działkowych. Mimo tego postanawia zbliżyć się do niej, i w końcu zostają parą ;) Mikołaj zostaje także przyjacielem Kajtka, oraz odnajduje "zaginionego" Makarego. Marzenia o stworzeniu własnego zespołu, są na wyciągnięcie ręki, bo przecież...
"Muzyka jest wszystkim"
Książka na prawdę wciągająca i pełna pozytywnej energii ;) Pokazuję, że marzenia kiedyś się spełnią, tylko trzeba się podnosić, gdy zaliczy się glebę. Bardzo spodobał mi się pomysł "wlepek" prowadzonych przez Kajtka. Bardzo oryginalny sposób, by te miasto jakoś "mnie zapamiętało". Chodź moim zdaniem książka świetna, to doszukałam się pewnego minusu (z mojej strony), mianowicie - białaczka. Wszędzie, w każdych książkach - białaczka. Każdy chory, każdy ma przyjaciela, który jest na to chory. Główny bohater jest na nią chory (nie tu), po prostu wszędzie. Może los chciał, abym trafiła na takie książki gdzie wszędzie jest białaczka, ale na prawdę, to nie jest już oryginalne, po prostu nudne :C Myślę, że chciałabym założyć zespól w drugim życiu, ponieważ w tym nie zostałam obdarzona ani wyczuciem taktu, ani wokalem - zostałam stworzona do słuchania ;) Ale dalej uważam, że zespół byłby super sprawą. No, ale kończąc już... Sięgniecie?
Pozdrawiam Ath :)