Na co czekacie cały dzień? Na minięcie znienawidzonej lekcji. Na powrót do domu. Na chwilę wolnego czasu, w której robimy po prostu piękne i długo wyczekiwane... nic? Czy może coś innego?
Poszłam do szkoły, do której chcę chodzić, naprawdę. Należę do tych szczęśliwców, którzy pomimo wczesnego wstawania, stresu związanego ze sprawdzaniem naszej wiedzy oraz lekcji, których po prostu nienawidzimy, lubią chodzić do szkoły. Od kilku tygodni utrzymuję nastrój, który mówi mi, że to jest właśnie to co chcę robić, to są ludzie, z którymi chcę spędzać czas i miejsce, w którym chcę przebywać. Wielu z Was może być zdziwiona, ale to jest właśnie mój sposób na codzienną i (nie) szarą rzeczywistość. Więc na co czekam? Fakt, staram się cieszyć chwilą, jednakże lekcje znienawidzonego polskiego lub mało lubianej historii, nie należą do tych ulubionych. Zazwyczaj w takich momentach odpływam gdzieś wraz z moimi marzeniami lub myślę i wyczekuję chwili, którą będę mogła poświęcić książce.
Kocham czytać. Jest to moja pasja, hobby, życie, sposób na nudę i oderwanie się od rzeczywistości. Blog pozwala mi to rozwijać, każda dobra polecona książka to niezapomniana chwila, każda nowa współpraca to możliwość poznania miliona miejsc i bohaterów, a każda przeczytana recenzja to pewne wyrobienie sobie gustu czytelniczego, który pełni ważną rolę w życiu książkoholika. Jednak między spełnianiem marzeń, tych czytelniczych i recenzenckich, jest bardzo cienka, ale to bardzo, niczym pojedynczy włos, granica między czerpaniem przyjemność z tego co się robi, a pracą, która jest rutyną.
Od pewnego momentu zauważam, iż w blogosferze książkowej jest bardzo popularne chwalenie się swoimi osiągnięciami. Nie uważam tego za złe, bardzo miło czyta mi się o szczęściu innych oraz motywuje mnie to do polepszenia swojego bloga, do samorealizacji i pracowaniem nad sobą, lecz kiedy na blogu/fp/instagramie jest to co drugi post, coś jest nie tak. Niektórzy to wszystko traktują jako pracę, coś do "odhaczenia", nie wkładając w to serca. Przeczytałam/łem tyle książek w tym miesiącu, mam tylu nowych obserwatorów, a odwiedziny mojego bloga wzrosły o 50%. Kogo obchodzą statystyki!? Liczy się sama satysfakcja, szczere szczęście i zadowolenie. To nie są żadne wyścigi, nie należy pokonywać samych siebie, poświęcając przyjemność z czytania, bo przecież wszystko jest na czas, im więcej tym lepszy ze mnie recenzent...
Stań w miejscu. Zastanów się, czy pisanie recenzji sprawia Ci przyjemność? W swoim blogowym życiu sama miałam chwilę, w której nie chciałam pisać i po kilku próbach zawiesiłam bloga, ponieważ egzaminy były ważniejsze. Czy coś się przez to stało? Nie, jednak dzięki temu powróciła ta przyjemność z blogowania i recenzowania. Dlatego nie rozumiem blogów, które nastawione są tylko na zyski, tylko na darmowe egzemplarze, a przyjemność jest drugorzędną sprawą.
Rozwijając swoją pasję, macie możliwość zawarcia współprac recenzenckich i nigdy nie mylcie tego z pojęciem, iż zawierając współprace, macie możliwość rozwijać swoją pasję, ponieważ wtedy ona po prostu umrze i stanie się rutyną.
.png)
